Większość gier przygotowanych dla trybu pojedynczego gracza przypomina często scenariusz w pełni interaktywnego filmu. Mimo wrażenia swobody poruszamy się po ściśle wyznaczonej przez scenariusz ścieżce. Co ciekawe, część gier zaprojektowano tak, by dać graczowi ograniczone pole manewru. Ot chociażby w Doomie III w mniej więcej 1/3 gry mogliśmy zdecydować, czy wysłać pewien sygnał satelitarny. Scenariusz był tak przygotowany, by zasugerować jedną prawidłową odpowiedź mającą ocalić ludzkość przed zagładą. Gdy wybraliśmy zgodnie z założeniami autorów, kontynuowaliśmy rozgrywkę. A co się działo, gdy podjęliśmy inną decyzję? Ano nic! Wyświetlał się co prawda nieco inny przerywnik filmowy, ale był tak skonstruowany, że po chwili nie zdając sobie z tego sprawy, kontynuowaliśmy zabawę dalej. Mówiąc krótko – decyzja, jaką podejmowaliśmy, nie miała znaczenia, ponieważ i tak trafialiśmy w to samo miejsce.